Opis
Wacław Filochowski pochodził z Rutek, niewielkiej wsi na Podlasiu, gdzie przyszedł na świat 28 lutego 1889 roku, jako drugie dziecko Tomasza i Anieli. Jego ojciec był prawnikiem i konsekwentnie piął się po szczeblach kariery, aż do stanowiska sędziego Sądu Najwyższego.
Pierwsze teksty publikował w łomżyńskim dwutygodniku „Wspólna Praca” jeszcze jako uczeń szkoły średniej. Podobny talent wykazywała (i ścieżkę kariery obrała) jego o dwa lata starsza siostra Helena Filochowska (później Żmigrodowa), która – moglibyśmy powiedzieć – przetarła bratu szlak, drukując swoje artykuły i prozę we „Wspólnej Pracy” już nieco wcześniej (choć z dorobku Heleny nie wszystko przetrwało do naszych czasów, podążyła ona bardzo podobną drogą literacką, dzieląc swój czas na prozę i publicystykę).
Podczas studiów we Francji Wacław napisał dwa dramaty („Jesień” oraz „Majowe nabożeństwo”), ale za jego prawdziwy debiut należałoby zapewne uznać zbiór opowiadań „Chińskie cienie” z 1921 roku. Rok później ukazała się pierwsza powieść fantastyczna Filochowskiego – „Amulet Ozirisa” oraz niniejszy zbiór opowiadań, a także kolejna powieść, tym razem oparta o własne przeżycia wojenne, zatytułowana „Znak”.
Po wybuchu drugiej wojny światowej pozostał w Warszawie, gdzie współpracował z prasą podziemną. W okupowanej stolicy mieszkali także jego rodzice. Matka zmarła w październiku 1943 roku, a ojciec zginął w sierpniu 1944 w trakcie powstania warszawskiego (jako ofiara cywilna, nie brał w nim aktywnego udziału z racji wieku). W tym samym roku, po długiej chorobie, 29 września zmarł Wacław Filochowski. Po wojnie, w 1946 roku, ekshumowano jego zwłoki i przeniesiono na Powązki.
Opinie
Na razie nie ma opinii o produkcie.