Opis

Artystyczny dorobek Jerzego Hulewicza to przede wszystkim twórczość plastyczna. Z czasem skupił się na grafice. W jego pracach wyraźnie widać wpływy kubizmu, futuryzmu, a przede wszystkim – niemieckiego ekspresjonizmu. Projektował okładki, ilustrował książki (m.in. Genesis z Ducha Juliusza Słowackiego, Legenda o św. Balbinie Nieznanej Jarosława Iwaszkiewicza), tworzył portrety (Stanisława Przybyszewskiego, Emila Zegadłowicza), a okazyjnie zajmował się też rzeźbą. Niestety spora część prac Hulewicza została zniszczona w 1944 roku podczas powstania warszawskiego.
Pewnym pomostem między sztukami wizualnymi a literaturą było czasopismu „Zdrój. Dwutygodnik poświęcony sztuce i kulturze umysłowej”. Pomysł na ten periodyk podsunął sam Stanisław Przybyszewski, który dawniej będąc ikoną Młodej Polski, w ostatniej dekadzie swojego życia wykazywał fascynację ekspresjonizmem. Pierwszy numer „Zdroju” – nakładem wspomnianej już Spółki Wydawniczej „Ostoja” – ukazał się w październiku 1917 roku. Do 1922 roku Jerzy Hulewicz pozostawał redaktorem i kierownikiem artystycznym pisma, którego łącznie ukazało się 78 numerów.
W czasach „Zdroju” Hulewicz napisał kilka dramatów: Kain (1920), Śluby ziemi (1920), Wiano (1921), Bolesław Śmiały (1921), Joahim Achim (1922) i Aruna (1922), a także minipowieść Samskara (1918). W 1926 roku zdobył posadę zarządcy majątku Radziwiłłów pod Ołyką. Tam, na łonie natury i we względnym spokoju mógł pracować nad kolejnymi utworami. Najpierw powstał zbiór Dzieje Utana (1928), później zaś powieści: Córa Oxymoronu (1936), Szaruga (1937), Czarna fala (1938). Rozwój dość oryginalnej twórczości literackiej Hulewicza – łączącej fantastykę z groteską i elementami grozy – przerwał wybuch II wojny światowej i jego śmierć. Obecnie pozostaje ona w głębokim cieniu jego twórczości plastycznej.














Opinie
Na razie nie ma opinii o produkcie.